مدار دوم مجدداً تأكید می كند كه توافق نامه های محرمانه می توانند برای اهداف تجاری خودی رابطه ای ایجاد كنند

1 نظر توییت پست الکترونیکی را چاپ کنید

اندرو ارلیچ ، گرگوری لافر و ریچارد تارلو در پاول ، ویس ، ریفکیند ، وارتون و گریسون LLP شریک هستند. این پست براساس یادداشت های پل ، ویس توسط آقای Ehrlich ، آقای Laufer ، آقای Tarlowe ، Udi Grofman ، Brad Karp و Audra Soloway ساخته شده است. تحقیقات مرتبط از برنامه در مورد حاکمیت شرکت ها شامل تجارت خودی از طریق شرکت توسط جسی فرید (که در انجمن در اینجا مورد بحث قرار گرفته است).

این سؤال که آیا و چه زمانی یک طرف می تواند در هنگام مشمول NDA در اوراق بهادار تجارت کند ، موضوعی است که شرکت کنندگان در بازار غالباً با آن روبرو هستند. به تازگی ، در ایالات متحده چو ، 993 F. 3d 125 (2d Cir. 2021) ، مدار دوم وقتی تأیید کرد محکومیت تجارت خودی مدیر عامل یک شرکت سرمایه گذاری که به دنبال دستیابی به یک عمومی است ، راهنمایی مهمی را در مورد این موضوع ارائه داد. شرکت معامله شده. شرکت و شرکت عمومی متهم وارد یک توافق نامه غیر افشانی شده ("NDA") شده بود که شرکت را ملزم به استفاده از هرگونه اطلاعات غیر عمومی مواد ("MNPI") به دست آمده از هدف بالقوه صرفاً برای اهداف ارزیابی یک دستیابی بالقوه می کند. با نقض این محدودیت ، متهم MNPI را به یک همکار تجاری ، که در اوراق بهادار شرکت معامله می کرد و سود 5 میلیون دلاری را تحقق بخشید ، افشا کرد.

اگرچه چو به چندین تجارت خودی و سایر موارد پرداخته است ، اما این هشدار مشتری به یکی از جنبه های تصمیم گیری که پیامدهای عملی خاصی برای شرکت کنندگان در بازار دارد ، می پردازد. به طور خاص ، دادگاه اظهار داشت كه NDA صرفاً به یك طرف نیاز دارد تا اطلاعات را محرمانه نگه دارد - حتی اگر NDA ممنوعیت معاملاتی صریح نداشته باشد - برای ایجاد رابطه اعتماد و اعتماد به نفس كافی است ، یك عنصر ضروری از هزینه تجارت خودی. در رسیدن به این نتیجه ، مدار دوم مجدداً تأکید کرد که دارایی های قبلی خود را در این زمینه تأیید کرد ، اما این نکته را حتی واضح تر کرد.[1]

شرکت کنندگان در بازار که از این نوع به NDA های استاندارد وارد می شوند - درخواست دریافت کننده MNPI برای نگه داشتن اطلاعات محرمانه اما نه صریحاً ممانعت از تجارت - همیشه در مورد اینکه آیا یک تعهد قراردادی برای حفظ اطلاعات محرمانه برای ایجاد تعهد به تجارت چنین چیزی نیست ، توافق نمی کنند. اطلاعات یا ارسال چنین اطلاعاتی به دیگری که در آن تجارت می کند. چو جایی برای شک و تردید باقی نمی گذارد که حداقل در مدار دوم ، یک NDA استاندارد و به احتمال زیاد چنین تعهدی را تحمیل می کند. حتی احزاب خارج از مدار دوم (نیویورک ، کانکتیکات ، ورمونت) با توجه به نقش برجسته دادگاه در شکل گیری فقه حقوق اوراق بهادار در سطح ملی ، به خوبی از این کار پیروی می کنند.

دادرسی در دادگاه دادگاه

متهم ، بنیامین چو ، مدیر عامل یک شرکت سرمایه گذاری بود. این شرکت در حال بررسی دستیابی به یک شرکت هدف تجاری عمومی بود. چو مذاکرات بین شرکت خود و شرکت هدف را رهبری کرد. در ارتباط با این مذاکرات ، چو به نمایندگی از شرکت خود NDA را امضا کرد. در NDA ، شرکت چو موافقت کرد که اطلاعات اختصاصی شرکت هدف یا وجود مذاکرات ادغام را فاش نکند. این مذاکرات منجر به دستیابی به آن نشد.

چو سپس شرکت سرمایه گذاری خود را ترک کرد تا صندوق خود را شروع کند. صندوق جدید چو و شرکت هدف وارد NDA دوم شدند. شرایط آن NDA به طور قابل ملاحظه ای شبیه به NDA قبلی با شرکت سابق Chow بود. شرکت هدف اعلام کرد که توسط صندوق چو به دست می آید. پس از آن اعلامیه ، قیمت سهام هدف 18 ٪ افزایش یافت. با این حال ، این مالکیت تأیید نظارتی لازم را دریافت نکرد و در نتیجه هرگز اتفاق نیفتاد.

تحقیقات توسط سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی نشان داد که در حالی که NDA دوم در حال اجرا بود ، چو با یک همکار خود در مورد ادغام ارتباط برقرار کرده بود. همکار قبل از اعلام خرید در نظر گرفته شده ، سهام خود را در شرکت هدف خریداری کرد. پس از اعلامیه ، همکار آن سهام را فروخت. او به سود نزدیک به 5 میلیون دلار رسید. در نتیجه ، چو به تجارت خودی و جنایات مرتبط محکوم شد.

جذابیت چو به مدار دوم

چاو در دادگاه تجدید نظر چندین چالش را برای محکومیت خود مطرح کرد. همانطور که در اینجا مربوط می شود، مدار دوم استدلال چاو را در نظر گرفت که دولت عنصر "رابطه اعتماد و اطمینان" را در هزینه معاملات داخلی ثابت نکرده است. این یک اصل اساسی قانون تجارت داخلی است که برای اینکه یک طرف با سوء استفاده از اطلاعات و تجارت بر روی آن، قانون را نقض کند، طرف باید اطلاعاتی را که از طریق رابطه اعتماد و اطمینان با منبع به دست آورده است، سوء استفاده کند. در مورد چاو، او مدعی شد که با ورود به NDA مورد بحث، او فقط یک رابطه تمام عیار با شرکت مورد نظر داشته است، نه یک رابطه امانتداری مبتنی بر اعتماد و اطمینان. بر این اساس، چاو استدلال کرد که هرگونه تخلف، حداکثر به منزله نقض قرارداد است.

مدار دوم این استدلال ها را رد کرد. چاو با استناد به تصمیم دادگاه عالی در ایالات متحده، اوهاگان، 521 ایالات متحده، 642، 651-52 (1997)، مشاهده کرد که قوانین تجارت داخلی هم برای «خودی ها» (مقامات یا کارمندان شرکت) و هم برای «خارجی ها» که «وظیفه دارند» اعمال می شود. عدم افشای اطلاعات به شرکت و سوء استفاده از اطلاعات محرمانه آن برای اهداف تجارت اوراق بهادار.»[2] مدار دوم توضیح داد که NDAs Chow با شرکت هدف امضا کرده بود، یک وظیفه قانونی محرمانه برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات مربوط به خرید قریب الوقوع تحت تئوری سوء استفاده از تجارت داخلی ایجاد کرد.[3] برای رسیدن به این نتیجه، بخش دوم به تصمیم اخیر خود در ایالات متحده علیه کوسینسکی , 976 F. 3d 135, 145 (دومین دوره 2020) برای صدور گواهی استناد کرد. ثبت شده، شماره 12-1161 (23 فوریه 2021 ایالات متحده)، که بر این باور بود که افرادی که قراردادهای محرمانه منعقد می کنند و به موجب آن به آنها اجازه دسترسی به اطلاعات شرکت داده می شود که موافقت می کنند فاش نکنند، به "خودی موقت" با امانت وار تبدیل می شوند. وظایف.[4]

بر اساس این اصول، مدار دوم به این نتیجه رسید که چاو، به موجب NDAهایی که با شرکت هدف منعقد کرده بود، به طور موقت به داخل شرکت تبدیل شد و بنابراین موظف بود هر MNPI را که به دست آورده بود محرمانه نگه دارد. مدار دوم همچنین دریافت که شواهد کافی وجود دارد که نشان دهد چاو با افشای اطلاعات مربوط به خرید قریب الوقوع به یین، این وظیفه را زیر پا گذاشته است.[5]

NDAهای استاندارد می توانند تعهدی را برای عدم تجارت تحمیل کنند

تصمیم دومین مدار در چو لزوماً زمینه جدیدی را ایجاد نکرد، اما با وضوح بیشتری در مورد اهمیت نقض یک NDA برای اهداف تجاری داخلی صحبت کرد. به طور خاص، چاو تأیید می کند که حداقل در مدار دوم، یک NDA استاندارد - حتی یک NDA که فاقد ممنوعیت صریح در برابر معامله است - برای تحمیل وظیفه مبنی بر عدم معامله با MNPI و عدم انتقال MNPI به شخص دیگری که در آن معامله می کند کافی است. اطلاعات.

مفسران و فعالان بازار به طور یکسان این سؤال را مطرح کرده اند که آیا NDA های استاندارد که هیچ ممنوعیت صریح معاملاتی ندارند، تعهدی را برای عدم تجارت برای اهداف تجاری داخلی تحمیل می کنند. و با توجه به ماهیت قراردادی رابطه، ممکن است استدلال های خوبی برای حمایت از این نتیجه گیری ارائه شود که هیچ منعی برای تجارت وجود ندارد. اما به نظر می رسد چاو به این سؤال پاسخ مثبت می دهد: مدار دوم با بیان صریح این موضوع که NDA برای ایجاد یک رابطه اعتماد و اطمینان کافی است - و در نقض آن NDA، یک طرف می تواند مشمول مسئولیت معاملات داخلی باشد - مدار دوم را روشن کرد. اینکه طرف هایی که مشمول تعهدات اساسی قراردادی محرمانه هستند ممکن است مشمول هزینه های معاملات داخلی شوند.

یادداشت های پایانی

1 Fifth Circuit نزدیک بود به این موضوع در پرونده معاملات داخلی کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) علیه مارک کوبان رسیدگی کند، اما به طور دقیق در مورد آن تصمیم نگرفت. کوبان در دادگاه تجدید نظر استدلال کرد که یک توافقنامه محرمانه به تنهایی برای ایجاد وظیفه برای افشای یا خودداری از تجارت تحت تئوری سوء استفاده از معاملات داخلی کافی نیست. مدار پنجم به این استدلال نرسید زیرا دریافت که SEC به طور قابل قبولی ادعا می کند کوبایی صراحتاً موافقت کرده است که با MNPI معامله نکند. S. E. C. v. Cuban , 620 F. 3d 551, 557 (5th Cir. 2010).(برگردید)

2 Chow , 993 F. 3d در 136 37. (برگردید)

5 چاو به دنبال بازخوانی مجدد تصمیم نبود، و تا زمان نوشتن این مقاله، به دنبال بررسی دادگاه عالی نبوده است، اگرچه زمان تجدید نظر هنوز به پایان نرسیده است. (برگردید)