نحوه تجارت قراردادهای آتی

بازار آینده به دو بخش تقسیم می شود: یکی تنظیم شده و بخش دیگری که تنظیم نشده است. تجارت در بخش تنظیم شده بازار آتی از طریق مبادلات مشخص شده آینده کالا مانند هیئت تجارت نیویورک (NYBOT) - که اکنون بخشی از بورس بین قاره ای (ICE) - و بورس کالاگو (CME) است ، انجام می شود.

تجارت در بخش کنترل نشده بازار آینده توسط احزاب جداگانه در خارج از نظر مبادلات انجام می شود. این به عنوان بازار بدون نسخه (OTC) شناخته می شود.

بازار آینده بر خلاف بازار نقدی است که اغلب به عنوان بازار نقطه شناخته می شود ، زیرا معاملات بلافاصله یا در محل انجام می شود.

یک قرارداد آتی یک ابزار مالی بسیار استاندارد است که در آن دو طرف برای تبادل یک امنیت اساسی (مانند سویا ، پالادیوم یا اتانول) با قیمت مناسب متقابل در یک زمان خاص در آینده به توافق می رسند-به همین دلیلآن را یک قرارداد آتی نامیده می شود.

قراردادهای معاملات آتی ، طبق تعریف ، تجارت در مبادلات آتی کالاهای تعیین شده ، مانند Exchange Metal London (LME) یا بورس کالاگو (CME). مبادلات نقدینگی و شفافیت را برای همه شرکت کنندگان در بازار فراهم می کند. با این حال ، ساختار بازار آینده به گونه ای است که تنها حدود 20 درصد از فعالیت های بازار در عرصه مبادله صورت می گیرد.

اکثریت قریب به اتفاق معاملات در بازارهای آینده در بازار OTC انجام می شود. بازار OTC توسط مبادلات تنظیم یا نظارت نمی شود و معمولاً شامل دو شرکت کننده در بازار است که شرایط توافق های خود را از طریق قراردادهای پیش رو تعیین می کنند.

رو به جلو شبیه به قراردادهای آتی است ، به جز اینکه آنها در بازار OTC تجارت می کنند و بنابراین به طرفین اجازه می دهند تا شرایط انعطاف پذیر و فردی را برای توافق های خود ارائه دهند. به طور کلی ، بازار OTC برای سرمایه گذاران انفرادی که به دنبال فرصت های سوداگرانه هستند مناسب نیست زیرا در درجه اول از کاربران بزرگ تجاری (مانند شرکت های نفتی و خطوط هوایی) تشکیل شده است که فقط برای اهداف محافظت از آن استفاده می کنند.

علیرغم این واقعیت که قراردادهای آتی برای تأمین تحویل کالاهای فیزیکی طراحی شده اند ، چنین تحویل به ندرت صورت می گیرد زیرا هدف اصلی بازارهای آتی به حداقل رساندن ریسک و به حداکثر رساندن سود است. بازار آتی ، برخلاف بازار پول نقد یا نقطه ، قصد ندارد به عنوان مبادله اصلی کالاهای فیزیکی عمل کند. در عوض ، این بازاری است که خریداران و فروشندگان برای اهداف محافظت و سوداگرانه با یکدیگر معامله می کنند. از بین میلیاردها قرارداد معامله شده در مبادلات آتی کالاها هر سال ، تنها حدود 2 درصد از این قراردادها منجر به تحویل فیزیکی واقعی یک کالا می شوند.

در سرزمین قراردادهای آتی ، خریدار و فروشنده حق و تعهد به انجام شرایط قرارداد را دارند. این فرآیند متفاوت از حوزه گزینه ها کار می کند: با گزینه ها ، خریدار حق دارد اما تعهد به استفاده از گزینه را ندارد و فروشنده این وظیفه را دارد اما حق انجام تعهدات قراردادی خود را ندارد.

در مورد این مقاله

این مقاله از کتاب است:

• سرمایه گذاری در کالاها برای آدمک ها ،

درباره نویسنده کتاب:

Amine Bouchentouf یک مشاور سرمایه گذاری ثبت شده ، عضو انجمن ملی فروشندگان اوراق بهادار و شریک زندگی در Commodities Investors ، LLC است. او یک مفسران مشهور بازار جهانی ، در رسانه ها در ایالات متحده ، انگلیس ، فرانسه ، امارات متحده عربی و برزیل ظاهر شده است.