بیومتری اسکن A

بیومتری A-Scan ، همچنین از آن به عنوان A-Scan یاد می شود ، از یک دستگاه سونوگرافی برای آزمایش تشخیصی استفاده می کند. این دستگاه می تواند طول چشم را تعیین کند و می تواند در تشخیص اختلالات دید مشترک مفید باشد. A-Scans همچنین در جراحی های آب مروارید بسیار مفید است ، زیرا چشم پزشک را قادر می سازد تا قدرت لنزهای داخل چشم (IOL) مورد نیاز برای کاشت مصنوعی را تعیین کند.

بیومتری چشمی به اندازه گیری ابعاد آناتومیک چشم اشاره دارد که شامل انحنای قرنیه (کراتومتری) ، طول محوری و عمق محفظه قدامی است. این اندازه گیری ها در درجه اول برای محاسبه قدرت مناسب IOL که در طول جراحی آب مروارید کاشته می شود ، استفاده می شود. با توجه به پیشرفت های فن آوری در جراحی آب مروارید و معرفی ایمپلنت های حق بیمه IOL ، انتظارات بیمار همچنان در حال افزایش است و خطای انکسار پس از عمل جراحی آب مروارید دیگر تحمل نمی شود. بنابراین ، به دست آوردن خوانش های بیومتریک دقیق برای بهینه سازی نتایج انکسار بعد از عمل از اهمیت ویژه ای برخوردار است.[1]

علاوه بر طول محوری ، سونوگرافی سونوگرافی می تواند عمق محفظه قدامی و ضخامت لنز را اندازه گیری کند. بیومتری سونوگرافی اندازه گیری کراتومتری را ارائه نمی دهد ، بنابراین برای محاسبه توان IOL باید با یک کراتومتر یا توپوگرافی اندازه گیری شود.[1]

اصول سونوگرافی

صدا به عنوان یک اختلال لرزان در یک جامد یا مایع که در یک الگوی موج حرکت می کند تعریف می شود. هنگامی که فرکانس صدا بین 20 هرتز (هرتز) و 20،000 هرتز است ، صدا برای گوش انسان قابل شنیدن است. برای اینکه سونوگرافی در نظر گرفته شود ، امواج صوتی باید فرکانس بیشتر از 20،000 هرتز (20 کیلوهرتز) داشته باشند و آنها را از نظر فرکانس بیش از حد زیاد می کند تا در گوش انسان قابل شنیدن باشد.[2] در چشم پزشکی ، بیشتر پروب های سونوگرافی A-Scan و B از فرکانس تقریبا 10 میلیون هرتز (10 مگاهرتز) استفاده می کنند که توسط سازنده از پیش تعیین شده است. این فرکانس بسیار بالا نه تنها عمق محدود نفوذ صدا به بدن بلکه وضوح عالی ساختارهای کوچک را نیز فراهم می کند. این نیازهای منحصر به فرد را برآورده می کند زیرا ، در بعضی مواقع ، کاوشگر مستقیماً روی اندام قرار می گیرد تا در هنگام ساختار آن بسیار کوچک باشد و نیاز به وضوح عالی دارد.

سرعت صوت به طور کامل با چگالی محیطی که از آن عبور می کند تعیین می شود. صدا در جامدات سریعتر از مایعات حرکت می کند - این اصل مهمی است که باید درک کرد زیرا چشم از هر دو تشکیل شده است. در بیومتری اسکن A، صدا از قرنیه جامد عبور می کند. مایع آبی؛لنز جامد؛زجاجیه مایع؛شبکیه جامد، مشیمیه و صلبیه. و سپس بافت مداری. بنابراین، سرعت آن به طور مداوم تغییر می کند.

سرعت صوت شناخته شده از طریق قرنیه و عدسی (میانگین سرعت عدسی برای گروه سنی آب مروارید، تقریباً 50-65 سال) 1641 متر بر ثانیه (m/s) و سرعت عبور از آب و زجاجیه 1532 متر بر ثانیه است.. متوسط سرعت صوت از طریق چشم فاکیک 1550 متر بر ثانیه است. سرعت صوت از طریق چشم آفاکی 1532 متر بر ثانیه و سرعت از طریق چشم کاذب 1532 متر بر ثانیه به اضافه ضریب تصحیح برای مواد IOL است.[3] قرنیه به دلیل نازکی آن به طور معمول مورد بررسی قرار نمی گیرد. اگر بخواهیم 1641 متر بر ثانیه را در حدود 0. 5 میلی متر در نظر بگیریم، تنها 0. 04 میلی متر باید به طول کل چشم اضافه شود که به هیچ وجه محاسبه IOL را تغییر نمی دهد.

در بیومتری اسکن A، یک پرتو صوت نازک و موازی از نوک پروب در فرکانس معین آن تقریباً 10 مگاهرتز ساطع می شود و با برخورد پرتو صوتی به هر رابط، پژواک به نوک پروب بازمی گردد. یک رابط محل اتصال بین هر 2 محیط با چگالی و سرعت متفاوت است که در چشم شامل سطح قدامی قرنیه، سطح آبی/عدسی قدامی، کپسول عدسی خلفی/ زجاجیه قدامی، سطح زجاجیه/شبکیه خلفی، ومشیمیه / سطح صلبیه قدامی

پژواک هایی که از هر یک از این رابط ها به کاوشگر باز می گردند توسط بیومتر به سنبله های ناشی از خط مبنا تبدیل می شوند. هر چه تفاوت در 2 رسانه در هر رابط بیشتر باشد، پژواک قوی تر و اسپایک بالاتر است.[3] اگر تفاوت در یک رابط زیاد نباشد، اکو ضعیف است و سنبله نمایش داده شده کوتاه است (به عنوان مثال، شناورهای زجاجیه، جدا شدن زجاجیه خلفی). اگر صدا از میان رسانه هایی با چگالی و سرعت یکسان عبور کند (به عنوان مثال، زجاجیه نرمال جوان، هسته یک عدسی غیرآب مروارید که در آن صفحه نمایش اسکن A تا خط پایه پایین می آید)، هیچ پژواک تولید نمی شود.

(تصویر زیر را ببینید.)

>اسکن تماسی A با کیفیت بالا از چشم فاکیک. به 5 سنبله با دامنه بالا و سنبله شبکیه به شدت در حال افزایش و همچنین وضوح خوب اسپایک های شبکیه و صلبیه جداگانه توجه کنید.

در مورد لنزهای آب مروارید ، سنبله های متعدد در ناحیه لنز مرکزی رخ می دهد زیرا پرتوی صدا به تراکم های مختلف در هسته لنز اعتصاب می کند. این ارتفاع سنبله یا دامنه همان چیزی است که اطلاعاتی را که بر اساس آن کیفیت اندازه گیری ها بر اساس آن است ، فراهم می کند. در حقیقت ، "A" در A-Scan از کلمه "دامنه" گرفته شده است.

ارتفاع سنبله نه تنها از تفاوت چگالی تحت تأثیر چشم بلکه از زاویه بروز ، که با جهت گیری پروب به محور بصری تعیین می شود ، تحت تأثیر قرار می گیرد. اگر کاوشگر به گونه ای نگه داشته شود که پرتوی صدای ساطع شده به راس قرنیه ، لنز قدامی ، لنز خلفی و شبکیه به صورت عمود برسد ، در موقعیت مناسب است که مداحان را به نوک پروب برگردانید تا بتوانند باشند. تبدیل به سنبله ها. امواج صوتی را می توان به همان روشی که پرتوهای نوری منعکس و انکسار کرد. اگر کاوشگر به صورت غیر موازی نگه داشته شود ، بخشی از اکو با زاویه ای دور از نوک کاوشگر منحرف می شود و بنابراین توسط دستگاه دریافت نمی شود.[3] هرچه زاویه بروز بیشتر باشد ، سیگنال ضعیف تر و دامنه سنبله کوتاه تر می شود.

(تصویر زیر را ببینید.)

>هنگامی که بروز پرتو صدا به صورت موازی و کواکسیال با محور بصری (تصویر فوقانی) است ، بیشتر مداحی های برگشتی دوباره به نوک پروب دریافت می شوند تا در صفحه نمایش به عنوان سنبله های با دامنه بالا تفسیر شوند. هنگامی که بروز پرتو صدا به محور بصری (تصویر پایین) مورب است ، بخشی از اکو بازگشت به دور از نوک پروب منعکس می شود ، تنها بخشی از آن توسط کاوشگر دریافت می شود. در نتیجه ، سنبله ها به خطر می افتند.

شکل و صاف بودن هر رابط بر کیفیت سنبله تأثیر می گذارد. بی نظمی در سطح یک رابط باعث بازتاب و انکسار از امواج صوتی بازگشت به دور از نوک پروب و در نتیجه مداحی های ضعیف تر می شود.[3] به همین دلیل مهم است که بدانیم آسیب شناسی ماکولا که می تواند بر کیفیت سنبله تأثیر منفی بگذارد ، مشخص شده است. یک سنبله شبکیه کامل ، بالا و شیب دار در حال افزایش ممکن است در هنگام آسیب شناسی ماکولا (به عنوان مثال ، ورم ماکولا ، دژنراسیون ماکولا ، غشای اپیرتینال ، استافیلوم خلفی) وجود داشته باشد.

(تصویر زیر را ببینید.)

>اگر سطح ماکولا صاف باشد (تصویر بالایی)، تعداد بیشتری از پژواک ها به داخل پروب بازگردانده می شوند تا به صورت اسپک های با دامنه بالا نمایش داده شوند. اگر سطح ماکولا محدب باشد (تصویر مرکزی)، مانند ادم ماکولا یا جدا شدن اپیتلیال رنگدانه، برخی از پژواک ها به دور از نوک پروب منعکس می شوند. اگر سطح ماکولا نامنظم باشد (تصویر پایین تر)، مانند دژنراسیون ماکولا یا غشاهای اپی رتینال، انعکاس اکوها به دور از نوک پروب رخ می دهد.

علاوه بر این، صدا توسط هر چیزی که از آن عبور می کند قبل از اینکه به رابط بعدی منتقل شود جذب می شود. هر چه چگالی سازه ای که از آن عبور می کند بیشتر باشد، میزان جذب بیشتر است. این اصل توضیح می دهد که چرا کیفیت سنبله شبکیه در مورد آب مروارید بسیار متراکم کاهش می یابد. لنز بیشتر صدا را جذب می کند و در واقع صدای کمتری به سطح شبکیه می رسد.

ابزار بیومتری اولتراسوند

بیومترهای اولتراسوند از یک سیستم پالس استفاده می کنند که الکتریسیته را به نوک کاوشگر می رساند، جایی که یک عنصر کریستالی می لرزد و پرتو صوت را در فرکانس مشخص خود منتشر می کند. سپس، مکث چند میکروثانیه ای رخ می دهد تا پژواک های برگشتی توسط نوک کاوشگر دریافت شده و به اسپک روی نمایشگر تبدیل شوند.[3]

تنظیم بهره روی بیومترها بر حسب دسی بل اندازه گیری می شود و بر تقویت و وضوح اسپک های نمایش داده شده تأثیر می گذارد. هنگامی که در بالاترین بهره، ارتفاع میخ و حساسیت صفحه نمایش به حداکثر می رسد، امکان تجسم سیگنال های ضعیف تر را فراهم می کند، اما وضوح بر روی وضوح تأثیر منفی می گذارد. وقتی بهره کاهش می یابد، دامنه اسپیک و حساسیت نمایشگر کاهش می یابد، که سیگنال های ضعیف تر را حذف می کند اما وضوح را بهبود می بخشد.

وضوح به عنوان توانایی دستگاه برای نمایش 2 رابط که در مجاورت یکدیگر قرار دارند، یکی مستقیماً پشت دیگری، به عنوان پژواک یا اسپایک جداگانه (مثلاً رابط های شبکیه و صلبیه) تعریف می شود. هنگامی که افزایش بیش از حد بالا باشد، شبکیه و صلبیه به صورت یک سنبله ضخیم با یک قله پهن و مسطح ظاهر می شوند. معاینه کننده باید افزایش را کاهش دهد تا زمانی که سطوح شبکیه و صلبیه به صورت میخ های جداگانه در سمت راست نمایشگر دیده شوند. چگالی آب مروارید نیاز به تغییر تنظیم افزایش به دلیل جذب صدا را تعیین می کند. هر چه آب مروارید متراکم تر باشد، سود لازم بیشتر است. بیمارانی که آفاکیک دارند، برای جلوگیری از ادغام اسپایک های شبکیه و صلبیه به افزایش کمتری نیاز دارند. بسته به تراکم آب مروارید، تنظیم افزایش ممکن است نه تنها از بیمار به بیمار، بلکه از چشمی به چشم دیگر در همان بیمار متفاوت باشد.

(تصویر زیر را ببینید.)

>هنگامی که تنظیمات بیش از حد زیاد باشد ، وضوح سنبله های جداگانه شبکیه و اسکلر از بین می رود و در نتیجه 1 سنبله ضخیم و مسطح ایجاد می شود.

دروازه ها کالیپر الکترونیکی در صفحه نمایش هستند که بین 2 نقطه اندازه گیری می کنند.[3] بیومتر به گونه ای طراحی شده است که بین هر جفت دروازه ، اندازه گیری ارائه می شود. بیومتر در ظاهر این دروازه ها متفاوت است ، در حالی که برخی از واحدها به هیچ وجه آنها را نشان نمی دهند. دروازه ها برای ویرایش دقیق اسکن ها باید به راحتی قابل مشاهده باشند زیرا اگر هر یک از آنها در امتداد یک سنبله نادرست تراز شوند ، کل اندازه گیری طول چشم اشتباه خواهد بود. زیست سنجی به طور خودکار دروازه ای را روی آنچه که به نظر می رسد سنبله قرنیه ، سنبله لنز قدامی ، سنبله لنز خلفی و سنبله شبکیه است ، قرار می دهد و برای اندازه گیری فاصله بین هر جفت دروازه با سرعت مشخص برنامه ریزی شده است.

(تصویر زیر را ببینید.)

>دروازه ها کالیپر الکترونیکی روی صفحه نمایش هستند (به فلش ها مراجعه کنید) بین هر جفت که اندازه گیری را ارائه می دهند. در این سیستم 4 دروازه ، هر یک از 3 بخش چشم به صورت جداگانه با سرعت صحیح خود اندازه گیری می شود. سپس مقادیر برای طول کل چشم به هم اضافه می شوند. تجهیزات در ظاهر این دروازه ها متفاوت خواهند بود.

سونوگرافی بر اساس مدت زمان لازم برای سفر صدا از یک نقطه به نقطه دیگر با سرعت مشخص اندازه گیری می شود. فرمول ، فاصله = سرعت × زمان ، برای محاسبه فاصله بین هر جفت دروازه در بیومتر برنامه ریزی می شود. سپس فرمول به 2 تقسیم می شود زیرا صدا نیز باید دوباره به نوک پروب برگردد. هنگامی که نوع چشم در حالت اندازه گیری (Phakic ، Aphakic یا Pseudophakic) انتخاب می شود ، به تجهیزات دستور داده می شود که از این فرمول فاصله با سرعت مناسب بین هر جفت دروازه برای آن نوع چشم خاص استفاده کنند.[3]

به عنوان مثال ، در حالت Phakic ، دستگاه برای اندازه گیری فاصله بین اولین جفت دروازه با استفاده از سرعت 1532 متر بر ثانیه - سرعت از طریق محفظه قدامی برنامه ریزی شده است. سرعت 1641 متر بر ثانیه بین دروازه های دوم و سوم استفاده می شود زیرا این سرعت از طریق لنز است. سرعت 1532 متر بر ثانیه بار دیگر در فرمول بین دروازه های سوم و چهارم استفاده می شود زیرا این سرعت از طریق حفره زجاجیه است. دقیق ترین ماشین ها هر یک از این 3 بخش چشم را به صورت جداگانه با سرعت مناسب صدا اندازه می گیرند و سپس آنها را برای طول چشم در کل اضافه می کنند. اگر هر دروازه به طور نادرست قرار داده شود ، دستگاه 2 بخش درگیر با استفاده از سرعت و زمان نادرست را محاسبه می کند ، که طول کل را اشتباه می کند.

قرار دادن دروازه مناسب در لبه صعودی هر سنبله مناسب رخ می دهد. اگر یک دروازه نادرست قرار داده شود ، قبل از ذخیره و در محاسبه باید به سنبله مناسب منتقل شود. تجهیزات در چگونگی کمک به پزشک به دیدن و جابجایی دروازه ها بسیار متفاوت است. برای تعیین اینکه آیا امکان جابجایی دروازه ها وجود دارد و در صورت امکان ، برای مشخص کردن مراحل لازم برای انجام این کار ، باید به دفترچه راهنما مراجعه کنید. اگر زیست سنجی اجازه حرکت دروازه ها را نداشته باشد ، اسکن ها باید تکرار شوند تا اینکه به طور خودکار به درستی تراز شوند.

هنگامی که دستگاه برای میانگین فاکی تنظیم شده است ، فقط 2 دروازه وجود دارد که کل چشم را با سرعت متوسط 1550 متر بر ثانیه اندازه گیری می کند. این 2 دروازه باید به ترتیب در سطح قرنیه و سطح شبکیه تراز شوند. معایب این تنظیم شامل حقایق است که عمق محفظه قدامی (ACD) و ضخامت لنز قابل کنترل نیست و استفاده از سرعت متوسط صدا به سادگی دقیق نیست. متوسط سرعت صدا 1550 متر بر ثانیه فقط از طریق چشم به طول متوسط دقیق است. برای چشم هایی که کوتاه تر یا طولانی تر از حد متوسط هستند ، این روش اندازه گیری یک خطای ذاتی ایجاد می کند.

هنگامی که حالت اندازه گیری روی Aphakic تنظیم شده است ، 2 دروازه (در سطوح قرنیه و شبکیه مربوطه) وجود دارد و بیومتر فاصله را با سرعت 1532 متر بر ثانیه محاسبه می کند - سرعت صحیح برای آبی و زجاجیه.

هنگامی که حالت اندازه گیری روی شبهفاکی تنظیم شده است ، بسته به اینکه تعداد گزینه های شبه فوری تجهیزات دارای چه تعداد گزینه های شبه ، طول چشم با استفاده از 1532 متر بر ثانیه برای آبی و زجاجیه محاسبه می شود و سپس ضریب تصحیح برای مواد ایمپلنت داده شده اضافه می شود. اگر فقط 1 گزینه حالت شبه در دسترس باشد ، این فقط برای IOL های پلی متیل متاکریلات (PMMA) دقیق خواهد بود.

به طور معمول استفاده از حالت اتوماتیک در بیشتر تجهیزات خطر خطا را افزایش می دهد زیرا هر بیومتر اسکن با کیفیت پایین را ضبط می کند. Biometers برای ضبط هرگونه اسکن با سنبله هایی که از دامنه بالایی در منطقه مشخص شده خود هستند ، برنامه ریزی شده اند. با این حال ، آنها اغلب نمی توانند تعیین کنند که آیا سنبله به شدت از ابتدا به وجود آمده است ، یا اینکه یک شیب یا یک قدم در منشأ سنبله وجود دارد. حالت دستی ، که در آن امتحان یک سوئیچ پا را فشار می دهد تا اسکن را در هنگام کیفیت بالایی به دست آورد ، گاهی اوقات ارجح است. تجهیزات بسیار متفاوت است ، در حالی که برخی از تولید کنندگان فقط از یک سیستم 4 دروازه در حالت اتوماتیک استفاده می کنند ، به این معنی که ACD فقط در حالت اتوماتیک قابل کنترل است. در این صورت ، حالت اتوماتیک ارجح است ، اما امتحان کننده باید اسکن های ذخیره شده توسط دستگاه را با دقت ویرایش کند.

دقت و ابعاد استاندارد

بسیار مهم است که امتحان کننده از روش هایی استفاده کند که نشان دهنده استاندارد مراقبت در انجام بیومتری باشد. یک خطای 0. 1 میلی متر در چشم به طول متوسط منجر به یک خطای انکسار بعد از عمل 0. 25-Diopter (D) خواهد شد.[4] خطای 0. 5 میلی متر منجر به خطای انکسار تقریبا 1. 25-D خواهد شد و خطای 1. 0 میلی متر منجر به خطای انکسار بعد از عمل تقریبا 2. 50-D خواهد شد.

چشمان طولانی تر بخشنده تر هستند ، با خطای 1. 0 میلی متر در چشم به طول 30 میلی متر و در نتیجه خطای بعد از عمل در حدود 1. 75 D. چشمان کوچک کمترین بخشنده است و خطای بعد از عمل با اندازه گیری های نادرست افزایش می یابد. به عنوان مثال ، خطای 1. 0 میلی متر در چشم که 22. 0 میلی متر طول دارد منجر به خطای بعد از عمل در حدود 3. 75 D. در صورتی که خطا در اندازه گیری چشم به صورت نادرست کوچک باشد ، همانطور که از فشرده سازی قرنیه معمول است ، خطای انکسار بعد از عملدر جهت نزدیک بینی رخ خواهد داد. برعکس ، اگر معاینه کننده چشم را به صورت نادرست اندازه گیری کند ، که وقتی پرتوی صدا عمود بر سطح شبکیه نباشد ، رایج است ، خطای انکسار بعد از عمل در جهت هایپروپیک رخ می دهد.

یک بیومتریست خوب باید بتواند تشخیص دهد که خوانش ها غیر طبیعی به نظر می رسند. بنابراین ، ابتدا باید ابعاد استاندارد چشم را بداند. متوسط طول چشم محوری 23. 5 میلی متر ، با دامنه 22. 0 تا 24. 5 میلی متر است.[3] به طور کلی ، هرچه چشم کوچکتر باشد ، خطای انکسار بیش از حد تر است. هرچه چشم طولانی تر باشد ، خطای انکسار بیشتر می شود. توجه داشته باشید ، بیمار می تواند به دلیل انحنای شدید قرنیه به جای طول محوری طولانی ، نزدیک باشد و یک بیمار به دلیل انحنای قرنیه مسطح و نه طول محوری کوتاه می تواند بیش از حد باشد.

پس از اندازه گیری طول چشم ، باید با خطای انکسار پیشرونده بیمار مقایسه شود تا اطمینان حاصل شود که خوانش ها دقیق به نظر می رسند. خطای انکسار precataract مهم است زیرا تغییرات لنزهای آب مروارید می تواند باعث ایجاد نسخه میوپی تر شود. دامنه مرجع بین چشم راست و چشم چپ همان بیمار در فاصله 0. 3 میلی متر است ، مگر اینکه شواهد برعکس را نشان دهد (به عنوان مثال ، کمانش اسکلر قبلی ، ناهمسانگرد ، پیوند قرنیه ، کراتوکونوس ، جراحی انکسار ، هیپوتونی).

عمق متوسط محفظه قدامی 3. 24 میلی متر است اما بسیار متفاوت است.[3] اگر بیومتر در حال مستند سازی ACD کم عمق باشد ، نمودار پزشکی باید برای همبستگی بالینی این یافته مورد بررسی قرار گیرد. ضخامت متوسط لنز 4. 63 میلی متر است ، اما این نیز متفاوت است ، و با تغییرات آب مروارید ، لنز در موارد بسیار متراکم به ضخامت به اندازه 7. 0 میلی متر افزایش می یابد.

خواندن متوسط کراتومتری (k) 43. 0 تا 44. 0 d است که چشم ها به طور معمول در یک دیوپتر یکدیگر هستند. باید این قرائت ها را در برابر خطای انکسار بیمار برای صحت بررسی کنید. اگر مشخص شود که یک چشم بیش از 1 روز با دیگری متفاوت است ، باید بلافاصله تحقیق در مورد علت را آغاز کرد و باید به پزشک هشدار دهد. به عنوان مثال ، اگر بیمار تحت عمل جراحی انکسار یا پیوند قرنیه قرار گرفته باشد ، با زخم قرنیه حاصل آسیب دیده است ، یا کراتوکونوس دارد ، خوانش K ممکن است بین چشم ها متفاوت باشد. برای بیمار بسیار نادر است که از نظر بیولوژیکی خوانش K متفاوت باشد. اگر به نظر می رسد که هر یک از این اندازه گیری های چشم غیرمعمول است ، یک تکنسین دیگر باید اندازه گیری ها را بررسی کند و بلافاصله باید به پزشک هشدار دهد.

همانطور که کراتومتری و بیومتری دقیق برای نتایج خوب جراحی بسیار مهم هستند، قرار دادن صحیح IOL توسط جراح ضروری است. برای هر جابجایی لنز داخل چشمی محفظه خلفی 0. 1 میلی متری (PCIOL) یک عیب انکساری 0. 19-D بعد از عمل رخ می دهد. یک عیب انکساری 0. 12-D بعد از عمل برای هر جابجایی عدسی داخل چشمی محفظه قدامی 0. 1 میلی متری (ACIOL) رخ می دهد. جابجایی عدسی همچنین می تواند به دلیل فشار دادن بدن مژگانی بیمار به خارج از موقعیت لنز باشد تا قرار دادن عدسی توسط جراح.

نتیجه انکساری جراحی آب مروارید تحت تأثیر انتخاب فرمول قدرت IOL و دقت دستگاه های مختلف مورد استفاده برای اندازه گیری چشم است. موقعیت لنز داخل چشمی یا فاصله آن از صفحه شبکیه باید پیش بینی شود و بر اساس اندازه آناتومی چشم متفاوت است. هنگامی که بیشتر آناتومی چشم در محاسبات در نظر گرفته شود، موقعیت لنز را می توان با دقت بیشتری پیش بینی کرد. فرمول های نسل قدیمی تر، مانند Hoffer Q، Holladay I و SRK/T از نظر ماهیت بسیار متغیر بودند و فقط از طول محوری و کراتومتری برای تعیین موقعیت IOL و در نتیجه توان مورد نیاز استفاده می کردند. از آنجایی که سایر متغیرهای بخش قدامی متفاوت هستند، مانند عمق محفظه قدامی، قطر افقی قرنیه، و ضخامت عدسی، فرمول های چند متغیره برای پیش بینی دقیق تر موقعیت عدسی محبوب شدند، از جمله فرمول 3 متغیری Haigis و فرمول 6 متغیری Holladay II.. نسل بعدی فرمول های چند متغیره شامل فرمول Barrett Universal II، فرمول ردیابی پرتو اولسن و روش تابع پایه شعاعی هیل (RBF) بود. این فرمول ها موقعیت لنز را با دقت بیشتری پیش بینی می کردند و تنظیمات داخلی برای محاسبه دقیق تر قدرت IOL در چشم های دراز داشتند. سایر فرمول های جدید که درجه بالایی از دقت را نشان می دهند عبارتند از فرمول کین، فرمول Emmetropia Verifying Optical (EVO) و فرمول Pearl DGS (پیش بینی معادل کروی بعد از عمل با استفاده از هوش مصنوعی و الگوریتم های خطی، توسعه یافته توسط Debellemanière، Gatinel و Saad).

این فرمول ها فقط برای چشم های فاکیک طراحی شده اند، اما در شرایط خاص مانند چشم های آفاکی که نیاز به IOL ثانویه دارند، IOL piggyback (هنگامی که 2 لنز کاشته می شود)، یا روش های تعویض IOL، فرمول های خاصی مانند برنامه مشاور IOL Holladay II (PC)نسخه) یا فرمول آنلاین Barrett Rx ممکن است استفاده شود.